Ses duymak istiyorum. İnsan sesi, yalnızlığa katlanamayan biri varsa o da benim çünkü. Başka insanlara layık biri olamadım hiçbir zaman, iki ayak bana yetmediği için hep yıprattım insanları, onları taşıdım ama hep ben yordum onları; kendimi daha çok taşıttım. Ben insanlara layık olamadım.

Hep yalan söylediler bana, bir şekilde bir yerde, aniden veya uzun süre dayandıktan sonra. Bir yerde kırıldı dirençleri. Ne mutluluğuna ne mutsuzluğuna dayanabilecek bir insan değildim çünkü. İkisini de hem kendime hem çevreme fazla gelecek kadar uçlarda yaşıyorum. 

Dedim ki: “Hayattan istediğim tek şey sevdiğim insanların hep dürüst ve hep yanımda olmaları.” Çok içtendim. Tüm hücrelerimle diledim bunu ve lanetim de bu oldu.

Sıcak yaz gecelerini sevdiğin insanlarla paylaşmak mutluluk listemdedir benim. Bir yerden sonra bu gecelerde tek başıma dolaştığım sokaklarda onların beni bulmaya başladığını farkettim. 

İlk öldürdüğüm arkadaşım, hayatımın biteceğini zannettirdi bana, ama ne arkadaşlarımı sevmeyi ne de onları dinlemeyi bırakabilmiş değilim. Sevdiğim tüm insanlar bütün ruhlarını bütün kirli sırlarını bana açıp önümde nefessiz kalarak öldükten sonra ne yapacağımı bilmiyorum.

Dinlemek istiyorum, bilmek istiyorum, konuşmak istiyorum.

Ama insanlar bütün sırlarını, bütün herkesten gizlediklerini, en derinde sakladıkları arzularını, kendilerine itiraf etmeye çekindikleri fantezilerini bana anlatıp, önümde çırpınarak ölmeye başladılar. Bu kadar gerçek havadayken yaşamayı devam etmeleri imkansız, dünyalarını tekrar toparlamaları imkansız çünkü. Biliyorum.

Ama hala, her akşam bir arkadaşımı tüm sırlarını dinledikten sonra, istemeden de olsa öldürüyorum. Çok fazla sır söz konusu. Ne dünya ne biz kaldırabiliriz gerçeklerin hepsini duymayı.